Met de keuze voor coaching bij Wernher heb je ook gekozen om te vertragen. Je bent niet op zoek naar een quick fix oplossing. Je wilt en neemt tijd om samen met mij te gaan optrekken. We kiezen voor samen-regie. Je blijft wel eigenaar van je ondersteuningsvraag en je veranderwens.
Onze samenwerking richten we op maat in. Voor beiden moet het passen. Voordat we besluiten met elkaar in zee te gaan nemen we uitgebreid de gelegenheid voor het verkennen en verhelderen van je ondersteuningsvraag. We stemmen af over onze verwachtingen met betrekking tot onze samenwerking. Het eindresultaat is niet maakbaar. Wat ik wel kan beloven is beweging en perspectief. Tijdens mijn coaching zal ik vaak kiezen voor een spelenderwijs en interactieve benadering. Spelen is een vorm die mij past. Ik ben een speler. Maar dat is niet de enige reden: Door spelenderwijs en interactief te benaderen kunnen we ervaringsgericht aan de slag.
Niet alleen cognitief, maar ook met lijf en leden en hart en ziel. Menselijk zijn speelt zich immers af tussen voet en kruin en met en tussen anderen in een bepaalde context. Spelen roept wederkerigheid op. Er wordt samenzijn en gedeelde aandacht gecreëerd en er ontstaat toegankelijkheid en luchtigheid om ook ernstige zaken aandacht te geven.
Spelen is betekenisvol en brengt ons in gelegenheid te verkennen, uit te proberen en stil te staan bij wat ons beweegt.
Mens
Niets menselijks is ons vreemd. Zo zijn we sociale wezens. We maken gemeenschappen en we willen er graag bij horen. Het liefst op een manier dat we onszelf kunnen zijn. We willen autonomie in verbondenheid.
Door taal raken we sociaal gekoppeld. We maken verhalen over onszelf, anderen en van elkaar. Zo krijgen we identiteit. Zo kunnen we een geweldige bakker of een briljante hartchirurg worden, of gewoon genieten van een prachtig schilderij of een mooi gedicht. Dit maakt ons cultureel. Zo zijn we ook culturele wezens.
Ook zijn we biologische wezens. Via onze biologische structuur zijn we gekoppeld aan onze leefomgeving. Zo zullen we met de mogelijkheden en beperkingen van onze zintuigen de buitenwereld naar binnen halen die we vervolgens ervaren als onze eigen persoonlijke werkelijkheid. Zo hebben we met onze biologie geen schijn van overlevingskans in de diepzee, zal na een beenamputatie onze wereld anders begaanbaar worden dan voor de amputatie en zal ook de hartchirurg zijn hartinfarct als zeer ingrijpend ervaren.
Maatschappij
In onze maatschappij staat al decennialang het ‘individu’ centraal. Waar het ons eerder wat bracht, lijkt het nu tegen ons te werken. We worden gestimuleerd economisch te excelleren in een context die vooral lijkt ingericht op: concurrentie, maakbaarheid, efficiëntie, meetbaarheid en controle.
De individuele draaglast is groot en het gemeenschappelijke draagvlak steeds kleiner. Met het toenemen van de controle lijkt ook de contactarmoede te zijn toegenomen. We zetten onze leefomgeving, onze gemeenschap en het naast en met elkaar leven onder spanning. We lijken steeds minder samen te vallen met de mens als sociaal wezen. Dit doet ons geen goed. Het maakt ziek. Bij jong en oud lijkt er op dit moment veel behoefte te zijn aan herkenning, erkenning, steun, vertrouwen, verbinding, betekenis en gemeenschapszin.
Om hierin te voorzien zal het onderling contact gestimuleerd moeten worden. Ik wil bijdragen aan een leefklimaat waarin we erbij kunnen horen en van betekenis kunnen zijn, op een manier die recht doet aan onszelf, anderen, elkaar en onze leefomgeving. Mijn focus ligt daarbij op onze interacties in onze samenwerkingen in het bijzonder in de cruciale domeinen zoals onderwijs en zorg. Met als streven: ontspannen mensen in ontspannen samenwerkingen.